Nasza misja

 

Fundacja Moniki Gawrylak dla Kultury i Rozwoju Osobistego Być Więcej powstała z miłości do Sztuki i Człowieka, z tęsknoty za tym , co piękne , nie do końca zrozumiałe, inne, ale nie koniecznie gorsze. Nie ma sztuki bez Człowieka, dlatego misją Fundacji jest zainteresowanie obydwoma podmiotami w równym stopniu. Dusza ludzka jest kolebką wszelkiej myśli i zalążkiem tworzenia. Jestem przekonana, że sztuka tkwi w duszy każdego Człowieka, tylko czynniki zewnętrzne powodują, że u jednych ludzi czynnik potrzeby tworzenia się uaktywnia, a u innych nie. Niektórzy czekają całe życie, aby usłyszeć ten wewnętrzny głos w sobie i zacząć pisać, czy malować. Czy można umieć malować lub nie? Moim zdaniem nie. Tak jak śpiewać każdy może , tak i malować, pisać czy rzeźbić każdy potrafi. Sztuka jest ponad wszystkim i można ją interpretować na wszelkie sposoby. Jeden w żółtej plamie na czarnym tle widzi słońce, drugi światło, a inny po prostu żółtą plamę. Na tym właśnie polega fenomen sztuki. Czy Nikifor wiedział, że jest wielkim Artystą? Może Ty też jeszcze o sobie czegoś nie wiesz? Nie bój się nieznanego, bo nigdy nie wiesz,  jak nowe może wzbogacić Ciebie, jako Człowieka. Daj sobie szansę i chciej BYĆ WIĘCEJ.

Monika Gawrylak - Prezes Fundacji.

 

                                                                                            być
                                                        delikatnie sączyć dni
                                                        szczęściem kąpać swe oczy
                                                        tak po prostu być
                                                        i wysączyć dni
                                                        do ostatniej kropli                                                                                                                                                                                                         Monika Zawistowska

 

 

 

Mój ulubiony wiersz, motto, które towarzyszy mi przez całe życie, natchnienie i droga.

KOCHAĆ I TRACIĆ, PRAGNĄĆ I ŻAŁOWAĆ,
PADAĆ BOLEŚNIE I ZNÓW SIĘ PODNOSIĆ
KRZYCZEĆ TĘSKNOCIE ”PRECZ!” I BŁAGAĆ ”PROWADŹ!”
OTO JEST ŻYCIE: NIC, A JAKŻE DOSYĆ...

 

ZBIEGAĆ ZA JEDNYM KLEJNOTEM PUSTYNIE,
IŚĆ W TOŃ ZA PERŁĄ O CUDU URODZIE,
AŻEBY PO NAS ZOSTAŁY JEDYNIE
ŚLADY NA PIASKU I KRĘGI NA WODZIE....

                                                            Leopold Staff